Historia flashu tatuażowego: od marynarzy do cyfrowego odkrywania
Od przesądów marynarzy, przez arkusze flashu na ścianach studiów, po cyfrowe odkrywanie: jak flash ukształtował sposób, w jaki ludzie wybierają tatuaże.
Przed Instagramem, przed portfolio online i zanim tatuatorzy mogli pokazywać swoją pracę całemu światu, była ściana.
W studiach tatuażu arkusze z rysunkami prezentowały wszystko, od kotwic i orłów po róże, czaszki, pin-upy i mityczne stworzenia. Klienci przeglądali je, wybierali wzór i decydowali, co chcą nosić na skórze.
Te rysunki nazywano flashem. Stały się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów tradycyjnej kultury tatuażu. Ale ich historia to coś znacznie więcej niż gotowe wzory. To historia marynarzy, wędrownych artystów, handlowej pomysłowości i języka wizualnego, który przemierzył oceany.
Marynarze, przesądy i historie na skórze
Na długo zanim arkusze flashu upowszechniły się w amerykańskich studiach, marynarze nosili już rozpoznawalny zestaw symboli.
Kotwica mogła oznaczać związek z morzem. Statek mógł upamiętniać trudny rejs. Jaskółka tradycyjnie oznaczała 5000 przepłyniętych mil morskich, więc dwie jaskółki mogły znaczyć 10 000 mil na morzu.
Niektóre symbole miały dziwniejsze pochodzenie. Tatuaż ze świnią i kogutem to jeden z najbardziej niezwykłych przykładów. Marynarze czasem wykonywali świnię na jednej stopie, a koguta na drugiej, wierząc, że te obrazy ochronią ich przed utonięciem.
Według stron poświęconych dziedzictwu marynarki wojennej USA przesąd może sięgać epoki żagli, gdy świnie i koguty przewożono na statkach w drewnianych skrzyniach. Gdy statek tonął, skrzynie mogły unosić się na wodzie, więc zwierzęta należały do nielicznych ocalałych. To wyjaśnienie ludowe, a nie udokumentowany fakt, ale tatuaż stał się czymś w rodzaju talizmanu na szczęście. [1]
Te wzory nie były wyłącznie ozdobą. Wyrażały doświadczenie, tożsamość, wiarę, a czasem całą relację marynarza z morzem.
Gdy statki przemieszczały się między portami, razem z nimi wędrowały tradycje tatuażu.
Kiedy wzory tatuaży stały się biznesem
Pod koniec XIX i na początku XX wieku zawodowe tatuowanie rozwijało się w miastach portowych i studiach komercyjnych.
Jedną z osób kojarzonych z rozwojem i dystrybucją flashu był Lewis Alberts, często nazywany „Lew the Jew”. Jego rysunki i drukowane arkusze pomogły udostępnić wzory tatuatorom spoza jego własnego studia. Źródła różnią się co do tego, kiedy dokładnie pojawiły się jego arkusze flashu, ale jego rola w ich upowszechnieniu jest powszechnie uznawana.
Zamiast tworzyć każdy wzór od zera, artyści mogli kupować arkusze flashu, wystawiać je i używać ponownie. Tatuatorzy mogli też wymieniać się wzorami, poszerzając wybór dla swoich klientów.
Powstało coś w rodzaju wczesnej wizualnej sieci między studiami tatuażu.
Był ku temu praktyczny powód. Wielu klientów, zwłaszcza marynarzy, miało mało czasu w porcie. Ściana pełna gotowych wzorów pozwalała wybrać szybko, zamiast spędzać godziny na omawianiu całkowicie indywidualnego obrazu.
System sprawił też, że tatuowanie stało się dostępniejsze dla artystów, którzy chcieli założyć działalność, nie tworząc samodzielnie całego katalogu. [2]
Percy Waters i wgląd w umysł tatuatora
Jedna z najbardziej fascynujących kolekcji historycznych należy do Percy'ego Watersa, tatuatora z Detroit, który pracował na początku XX wieku.
Muzeum The Henry Ford przechowuje niezwykłą kolekcję jego materiałów. Są wśród nich portfolio flashu z około 277 pełnokolorowymi projektami akwarelowymi oraz oryginalne szkice.
Rysunki obejmują kwiaty, serca, żaglowce, portrety, zwierzęta, smoki, postacie religijne i symbole szczęścia. Niektóre to znane motywy tradycyjnego tatuażu; inne odzwierciedlają kulturę popularną i wyobraźnię epoki.
Kolekcja jest szczególnie interesująca, bo pozwala zajrzeć w to, jak pracował tatuator: od pierwszych pomysłów na papierze po dopracowane wzory pokazywane klientom. Pokazuje, jak tatuowanie stawało się zawodem z własną kulturą wizualną. [3]
Cap Coleman i studio tatuażu jako galeria
Inną ważną postacią był August „Cap” Coleman, który około 1918 roku otworzył studio w Norfolk w stanie Wirginia.
Norfolk było ruchliwym portem, więc naturalnym miejscem dla studia obsługującego marynarzy i innych podróżnych.
Studio tatuażu przy West Main Street, Norfolk, Wirginia, 1941. Zdjęcie: John Vachon, Library of Congress.
Prace Colemana są przechowywane w The Mariners' Museum. Szczególnie ciekawym eksponatem jest duży arkusz akwarelowy zamówiony przez muzeum w 1936 roku, zatytułowany Designs of the Tattooers Art. Muzeum posiada też zdjęcia jego witryny z tego samego roku, z oknami pokrytymi arkuszami flashu. Innymi słowy, tatuatorzy wykorzystywali wizualny merchandising, by przyciągać klientów, na długo przed mediami społecznościowymi.
Kariera Colemana pokazuje też, jak podatne na lokalne przepisy mogły być studia tatuażu. Po II wojnie światowej Norfolk zakazał tatuowania, a Coleman i inni tatuatorzy musieli opuścić miasto. [4]
Od ściany do telefonu
Przez dziesięciolecia arkusze flashu były kluczowe dla sposobu, w jaki studia prezentowały swoją pracę. Wieszano je na ścianach, wymieniano między artystami, a czasem kolekcjonowano jako oryginalne dzieła.
Dziś odkrywanie tatuaży wygląda inaczej. Ludzie przeglądają Instagram, cyfrowe portfolio i platformy online, często szukając konkretnego stylu lub artysty, zanim nawiążą kontakt.
Ale podstawowa idea nie zniknęła: ludzie nadal odkrywają tatuaże, oglądając wzory.
InklouMatch przenosi tę tradycję do środowiska cyfrowego dzięki Match przez Flash. Klienci mogą przeglądać wzory flashu według miasta, zaznaczać te, które im się podobają, i odkrywać tatuatorów związanych z tymi wzorami.
Zamiast wybierać z arkusza na ścianie studia, klient może teraz odkrywać prace różnych artystów i znaleźć kogoś, czyj styl wizualny pasuje do jego zainteresowań.
Technologia się zmieniła, ale relacja pozostaje znajoma. Rysunek przyciąga czyjąś uwagę, budzi zainteresowanie konkretnym artystą i może stać się punktem wyjścia do tatuażu.
Od akwarelowych szkiców Percy'ego Watersa po cyfrowe kolekcje flashu: historia flashu to także historia tego, jak artyści sprawiają, że ich praca jest widoczna.
Ściana stała się ekranem. Więź między rysunkiem, artystą i osobą, która go nosi, nadal leży w centrum kultury tatuażu.
Źródła
1. U.S. Naval History and Heritage Command, „Sailors' Tattoos” (history.navy.mil, Customs and Traditions).
2. Tattoo Archive, „Lewis 'Lew the Jew' Alberts” (tattooarchive.com/history/alberts_lew_the_jew.php).
3. The Henry Ford, „An Artist with the Needles” (thehenryford.org/collections/explore/articles/tatoo-history-at-thf).
4. The Mariners' Museum, Designs of the Tattooers Art, August „Cap” Coleman, 1936, nr inwentarzowy 1936.166.20 (marinersmuseum.org/2020/10/tattooinga-dead-art/).